เมื่อก่อนทำสี-ดัดผม 3,500 ควักจ่ายง่าย ๆ แต่วันนี้ทำสี 300 ก็ไม่อยากทำ
จะซื้อสีมาทำเอง 100 กว่าบาท เสียดายเงิน เราว่าอยู่อย่างพอเพียงก็ดีนะ
แต่กับผมนี่ มันทำใจยากจัง เนี่ยะแหละ บอกกับตัวเองอีกว่า
"เราจะอยู่ว่างงานได้ซักกี่น้ำเนี่ยะ?"
วันนี้ลูกจะซื้อซีดีการ์ตูน แค่แผ่นเดียวยังคิดแล้วคิดอีก บอกว่าไม่ซื้อดีกว่า รอป๊าพามา, ลูกจะซื้อซูกัส 3 แท่ง ก็ให้เอามาแค่ 2 แท่งก็พอ สงสารลูกจัง เมื่อก่อนซื้อดีวีดีให้ลูกทีละ 6 แผ่น ดูให้ฉ่ำจิต ลูกอยากกินอะไรก็ได้กิน อยากได้เสื้อผ้า เมื่อก่อนกระโจนซื้อให้ เพราะปกติลูกไม่ค่อยจะอยากได้เสื้อผ้า ถ้าอยากได้เมื่อไร เราต้องรีบซื้อ แต่นี่อะไร ผ่านร้านที่ลูกอยากได้ 2 รอบ ลูกก็บอกทั้ง 2 รอบ (คนละวันกันอีกด้วย แสดงว่าอยากได้จริง ๆ) แต่รอบแรก คุณป๊าบอกว่า "ฝากร้านเค้าไว้ก่อนลูก" รอบ 2 ไปกับลูก 2 คน เราบอกว่า "ฝากเค้าไว้ก่อนลูก ไว้มี๊จะซื้อให้นะ" ลูกเลยถามว่า "มี๊กับป๊าจะฝากไว้ถึงเมื่อไรคะ?" เฮ้อ.... เราก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน เพราะตอนนี้ไม่ได้มีอำนาจในการตัดสินใจใช้เงินแล้ว เพราะไม่สามารถทำเงินได้เองแล้วนี่นะ
ยังสงสัยอยู่ว่า เราจะพอเพียง แล้วมันจะเพียงพอกับครอบครัวเราไม๊?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
อยากบอกอะไรก็บอกได้นะคะ